Costa Blanca

♦ I INLEIDING

Websites spreken van Murcia/Elda/Alicante/Benidorm/Calpe/Gandia’s klimmogelijkheden in zinderende superlatieven.. superlatieven waarvan geen enkel klimgebied in de wereld gespaard blijft of het moet Durnal zijn. Een cynicus zou durven opperen dat tegenwoordig iedereen kan zeggen wat je moet vinden, in plaats van gewoon ff tonen en vertellen wat er is.

Of dat doen de topocovers. Ze poseren allen met 6b+ Tai Chi en een klimmer in silhouette. Ver en diep op de achtergrond rijst de Peñon op uit de zee. Maar ik zie vooral tot aan de kustlijn een schimmel van gebouwtjes, ooit getekend door een select clubje random poenpakkers, it barks at no one else but me. Kan ik het me herinneren? Dat in een nachtmerrie een plaats er ooit aan kon tippen?

Je hoort het, ik verwacht nog geen topgebieden ;).


Calpe in 1959, voor de passage van projectontwikkelaars

   

♦ II AANKOMST

Net buiten de luchthaven botsen we op Sam Roelants. Deze keer niet om tot een stuk in de nacht voor te lezen uit Lolita, maar wel degelijk om te klimmen. Onze fysicus is op rondtrip met zijn buske. Hij vindt zijn klim(m/st)ers en wij gaan verder en settelen in een huisje op een bergflank in Calpe. Marianne Vos, de wielrenster, traint hier met haar vriendinnen en rijdt af en toe hopeloos bergop en vooral off-road verloren. Sam, Marianne.. mensen die het hier net als ons toch een kans geven.

Maar voor we dat doen passeer ik midden in wat een woestijn moet zijn. Ik ben in een lokaal autoverhuurbureautje waar de baas stiekem mijn kredietkaart te vroeg uit het bakske trekt. “Probeer nog eens”. Stiekem is er tijdelijk krediet geblokkeerd zonder een daadwerkelijke betaling. Als hij bij mijn zevende poging, zijn schouders ophaalt, mompelt hij: “Je kan je waarborg anders cash geven, dat is dan een veel kleiner bedrag, en je moet just alleen maar onze verzekering van €160 er dan wel zowiezo bij pakken.” Hij herhaalt het een paar keer. Als hobbyist gemanipuleerd-worden pas ik dan toch deze keer. “Gij zulde gij nog eens veranderen in een verzekering gij.” ...of zoiets in het Spaans, zeg ik beleefd, bellend naar mijn bank.

Jelle en Leen

   

♦ III WANDELEN

Die avond wandelen we met zijn tienen El Peñon de Ifach op. Want dat gaat blijkbaar, mits tunnels, scrambling en het passeren van kruisjes van dode struikelaars. De zon en zee lachen met de witte gebouwkes die vanaf hier duidelijk toch ni zoveel kunnen doen aan het landschap. De gigameeuwen wijken niet. Met hun krijsende roodgestipte snavel maken ze duidelijk dat we niet welkom zijn. Na een lange wandeling en veel fierheid op onszelf staan we op de top, waar een straatkatje ons welkom miauwt.. euhm. De zon gaat onder en het kleurt diep apocalyptisch roodoranje. Mijn maag laat van zich horen zoals de onheilspellende lucht boven de Serengeti in de natuurdocumentaires die ik als kind zag. Dus die avond eten we goed. Was het de BBQ of de dag erna, ik weet het ni. Berekoude welkomzwemmetjes, dat weet ik nog. En Marie, Leen, Carmen en Mieke die die nood niet voelden.. voorlopig.

Brecht komt in de ochtend na een semester Wenen aan. Het klimmen begint bij het late ochtendgloren. We slingeren omhoog naar de bergen, naar Olta. Na een fikse wandeling bergop, waait Brecht bijna van de berg. Desondanks, doorheen een steenlawine omhoog, vinden we het klimmassief. Dit is dus de kalksteen hier. Ik zou dat ook behaken, wow. Maar het begint te regenen. We vluchten. We zwemmen. We gaan over een graat naar het hoogste punt van de regio scramblen. Mirador de Bernia. We raken er maar het is pittig. We passeren op de terugweg een fort van de zestiende eeuw dat in eerste instantie uitkijk bood op piraten en pas later op Bandoleros (struikrovers) die pas in de twintigste eeuw uitgeroeid werden, of gewoon braaf. Hendrik, Marie en Tom multipitch’ten vandaag bij vele beauforts op de Peñon de Ifach, met meeuwen.. 'towtouwtow'.. 'NEEHH!'.

Johan en Brecht

   

♦ IV KLIMMEN MA/DI

Vandaag hernemen we Olta. Daar vinden we de route die op de topocovers prijkt. Hmmm. Gewoon mooi voor de foto? Nee, 6b+ Tai Chi blijkt wel een klassieker voor iets helemaal anders: passen waaraan het zijn naam ontleent, op een rechte wand. Een andere memorabele 6b+ is Tufa Groove, die veel langer is, hoger, en verzurender zelfs al in het begin. En waar enkelen onder ons serieuze kletsen in krijgen. “Nog nooit zoiets geklommen” klinkt het. Daarnaast wordt nog een 6c’ke uitgewerkt later op de dag.

Skyline van Benidorm, in de jaren 1950 nog een klein vissersdorp

De volgende dag verspreidt de groep zich over Sierra de Toix, ook niet ver van Calpe, en ver genoeg van Benidorm. Tom, ik, Marie en Hendrik verkennen de hangende kliffen, met enkele rappels en multipitchkes boven een kolkende zee. Een verzengende hitte valt over een moeilijk bereikbaar kliffengebied waar alleen klimmers lijken te komen, zoals de Australiër en Duitsers die afdalen in de diepte om zevende (en 1 achtste-) graadsroute(s) te equiperen. Verderop vinden we ook een “sketchy” highline over twee uitstekende punten van de kliffen. Tom wandelt ze uit. Verder geen enkele wandelaar hier. De bekende multipitchroutes werden modern behaakt afgelopen november. Het tradgerief mogen we terug wegsteken. Het doet geen afbreuk aan de Magical Mystery Tour.. vier sterren voor de naamkeuze alleen al. Let me take you down. Ik traverseer met Tom een tijd langs de kliffen, en na wat gezoek en te ver door traverseren op onbehaakte steile bobbellige wanden, vind ik de relais voor de laatste lengtes recht omhoog. Tom komt af. Dan ff vechten over wie welke lengte mag voorklimmen. Tom vertrekt. Ground control to major Tom? Even later ga ik voorop.

De eerste keer is over de rand van het klif piepen belachelijk afschrikwekkend. Even later bengel ik aan de relais die ik na wat getraverseer vind. Tom komt na. Ook de steile lengte omhoog is voor mij.

   

♦ V KLIMMEN WO/DO

We gaan de volgende dag allemaal naar Sella, het zogeheten populairste massief in de Costa Blanca.. nabij Benidorm: wi-u-wi-u-wi-u-wi-u-wi-u.. alarm onterecht blijkt. We duiken diep het binnenland in en rijden door riviertjes die in de zomer ongenadig opdrogen. Kleine landslides voorkomen dat er al te veel auto’s doordringen tot de beboste valleien. Na een hobbelige rit komen we aan de enkele sectoren in de zon die behoren tot de Rinoceronte, de berg die zou lijken op een neushoorn, een typisch Spaans dier.* Tom en Johan vervoegen tegen het einde van de dag de groep, na een wilde zoektocht naar hun multipitch een berg verder. We klimmen vanalles en ontmoeten een dirtbag die helemaal alleen een paar maand in het gebied woont om te klimmen met iedereen die er passeert. Er zijn vele opwarmroutes. Een route waarin iedereen toch wel werkt is 6b+ Martin Galas dacht ik, met verkenning van 6c+ Kashba. Hendrik probeert zoals vanouds tegen het einde van de dag nog aan zijn portie zevendegraadsroutes te komen.

De volgende dag gaan we naar verschillende gebieden. Sommigen gaan terug naar Sella, anderen naar de kliffen van Sierra de Toix. Ik klim in laatstgenoemde met Jelle en Brecht. We rappellen door de lucht, diep in de Pirate’s Cave, tot slechts enkele meters boven de zee. Het water beukt langs alle kanten rond ons op de rots, zowel in de aansluitende bodemloze grotten, als tegen de klifrand die over de zee hangt aan de andere kant. Via een steile wand volgen we de makkelijkste multipitch om terug uit de grot te geraken. 6a+ Parlé telt drie lengtes. In de buurt zijn er voor daarna ook nog enkele sportklimsectoren waar er rustig gecruised en gezocht kan worden naar grepen in 6a’s.

Jelle en Brecht zijn zonet nageklommen in de laatste overhanglengte en ik kan nu mijn helm afgooien en mijn relais afbreken. Foto door Mieke die er ook was.

   

♦ VI KLIMMEN VR/ZA

We gaan naar Peña Roja bij het dorpje Lliber. Johan, Marie en Tom splitsen af voor trad op de Peñon. In Lliber is de Xalórivier opvallend actief. We rijden er een paar keer door en achter amandelboomgaarden vinden we rode rotsen. De route wordt vandaag 6c+ Sin tarjeta de presentación. Licht overhangend en serieus op de voeten, met heel verrassende stukken. Het is niet gewoon een wand. Er hangt een beetje vanalles onderweg. Ik zit lang vast op de tweede crux. "Da gaat ni" en er wordt gedacht in plaats van geklommen. Het hoofd wil weer volgen, ver boven de grond waar het zijn voeten heeft. It's in the mind, der Kopf ist der stärkste Muskel.

Brecht

De laatste klimdag vallen we met z’n allen een gated community binnen. Altea Hills. Wannebe Beverly Hills. Security komt af en toe langsrijden, occasioneel naast me vertragen en hun raampje laten zakken, waarop ik per ongeluk doorrijd. ’t Is onze laatste klimdag, geen tijd. Ergens langs de baan, tussen het onkruid, vinden we een hele reeks 6a’s en 6b’s die allemaal een heel gelijkaardige stijl hebben met heel luchtige behaking op dal bovenin, maar met telkens toch heel verschillende routes. 6b Green Bolts wordt unaniem verkozen tot route van de dag.

En nu terug naar huis.

Marie

---

*(?)