verslag Initiaties

Beez
Het was ergens 's avonds even voor de initiatie. Pieter Dehaes had het toevallig over Beez en hoe onderschat ons ± dichtstbijzijnde massief is. "Daar gaan wij heen". Even later stonden we met LUAK om half tien aan de Spuye. Het KUL-buske werd terug vanonder het stof gehaald, de auto's verdeeld en wij weg. Eens in Beez zochten we met de tips van Piet routes uit. We ontdekten waarom het Beez en ni Birds heet en dat je er kan boulderen. Maar we kwamen voor lengtes natuurlijk. Voor de initianten hadden we dus een vliegroute gevonden. Bloed pompte door aderen alsof het niet wist waar het heen moest, en we zagen dat het goed was (tot ik besefte dat het met mijn nieuwe touw was uiteraard). Pieter en Toon experimenteerden ergens stiekem in onmogelijke routes. En Joran viel uit de lucht. Epitoom: teveel kletsen, teveel routes ernaast nog (en te weinig rozijnenbrood). De volgende week mocht het terug Beez zijn voor onafgeknalde zaken. Het was dan ook het begin van vier weken 'Rocktober' (cfr. Wim).

Pont à Lesse
De volgende week ging het naar de Lesse. Naast Flore de etenpiekende springhond, was er opnieuw vers studentenbloed. Er was een grote opkomst, klaar voor een eerste keer klimmen/klimmen op rots/voorklimmen. Voor de meesten was het tegelijk de eerste keer ombouwen, want daar hebben de LUAK-initiators spoedlessen in gegeven. De Castels zullen het geweten hebben. Als op uw foto's alleen maar mensen door bossen lopen, dan weet je dat condities aan rotsen te optimaal waren voor kodaks.

FOTO'S: Tom's eerste flash 6c met Hole in One; initiator van de dag Hannes; Brecht; Anna; Bart; Lies en Laurens

De zon was er en geen hordes Hollanders. We kwamen 's avonds in de frituur en de uitbater schrok zich bijna alle frieten en bami's uit zijn handen bij het zien van ons zwarte handen, dan weet je dat die kans niet is laten schieten.

Freyr
In de loop van de week erop ging in de Hoge Venen de eerste sneeuw zich neerleggen. Alles keerde. KMI gaf het weervoorspellen op en legde zich toe op luchtvogeldensiteitstudies. Niettemin, only Freyr could cool our desire, we're on fire. Dus daar stonden we dat weekend, met een kleinere maar harde groep nieuwe leden. De Canadese ganzen vlogen over van "screw you guys, wij gaan naar het zuiden." (boh jullie hebben geen kerst.) Het weer was zwart-wit. Vogeltjes flikkerden af en toe over, verdwenen en verschenen in en uit stukken mist. De rotsen waren glad: het waren officieel zelfmoordcondities. Maar de weergoden lieten na een week regen de rotsen lichtjes drogen en bewezen zo hun bestaan (en voor de kritische die-hard wetenschappers wil ik er wel nog wat inertiaalstelsels bijtekenen die tegen lichtsnelheid bewegen tov elkaar).


FOTO'S: Linus; Maarten vlot in 6a La Rue de La Paix

Het was ineens vier uur later dan we dachten toen we de eerste route inkropen, zie foto's. Uiteraard ontbreken op de foto's nog de meeste klimmers, initianten, en historische sends (Sofie's eerste Freyr-7a Ricky Banlieu) en de slackliners. Ontbreken niet, want waren er niet: de Hollanders. Van de oorspronkelijk twaalf gele nummerplaten op de parking was helemaal niks te merken, behalve de klimmers naast ons, die bij valavond voor het rappellen hun touw los in een boomtop gooiden. "Ach, Nederlanders" klonk naast me (ela rustig), maar het waren blijkbaar Hollanders die het zeiden.

Die nacht zorgden we voor bbq. De rest moest je de volgende ochtend maar reconstrueren: kampvuursporen; gemompel in de slaap over Bartel de boorhaakboor, weglopende planten, mijn zak, een pak onverstaanbare dingen; fles groene chartreuse njam njam; nieuw koppeltje; de zon zelfs. I lost track. We zaten later terug op de rotsen ondanks mexican waves van gapen. Routes waar we weken of sommigen tijden geleden kletsen in kregen, kregen kletsen terug, en we kregen er weer bij van andere terwijl Pieter, Linus en Wim nog wat speelden in klassieker 7a Welcome To The Machine als adempauze tussendoor nieuwe projectjes.

FOTO'S: Freyr (eigenlijk vorige maand); Maarten; do the Tony shake (cfr. Sophie)

Toen het echt moest reden we in de late over de Lesse weer huiswaarts. Maar oktober is niet gedaan, en november: waarom niet. Koud mag je zeggen als je uw slaapzak zelf moet uitvinden (Tom) maar anders is koud maar een idee van klimmers die te vaak dromen van kokosnoten en palmbomen. Tot zover het verslag. Een korte database van vallekes, van setjetrekken, en van andere dingen die jullie mama niet mag weten, maak je dan weer niet zo snel tijdens een conferentie - morgen weer - dus wie weet nog een verslag hier of daar.

Bientôt
De volgende weken is er presentatie van "four climber-musicians" (1), is er Bleau en we zien nog wel. Daarnaast plant LUAK drie indoor avonden (2). Ten eerste vallen we een boulderzaal binnen want het is tijd voor wat boulderonderzoek (3). We kiezen voor de boulder in Herent/Leuven. Rond nieuwjaar wordt dan wel onze andere Leuvense zaal Hungaria afgenomen (4). Daarom gaat LUAK binnenkort al eens naar de toplengtezalen in de ruime buurt. Die verre zalen zullen voor efkes het alternatief moeten zijn, althans op de dagen dat het stenen uit de grond vriest en de warme kleren op zijn. Eerst komt de Stone Age, de meest (auto)bereikbare zaal in Brussel. De week erna gaat de klub loeren in Louvain-la-Neuve.

Weerom dank aan de LUAK-board -en organisatie. Doet er geen ene na.

---
(1) Kerels die van alle Belgen misschien wel ver het meeste routes kunnen klimmen.
(2) Want binnen klimmen kan ook sinds 1987, toen in Seattle de eerste klimzaal werd uitgevonden. Terwijl werd een paar straten verder aan de kille westkust daar, Nirvana opgericht.
(3) De laatste tijd openden er verschillende nieuwe boulderzalen. Namen kreeg in augustus nog een reusachtige boulderzaal; de Klimax III naast Mechelen zag het licht begin oktober; en klimlegende Werner startte begin september zijn boulder in Herent, twintig minuten boven Leuven.
(4) Hungaria is er van februari 1990. In de Sleepy-winkel, gelegen op mijn nieuwe queensize aan de achterkant van de betonwand in het lengtezaaltje boven hoor je dan: "... afgebroken ... 2 januari ..." en iets van korting. Hungaria forever, beste vastgoedpromotoren en jullie helhonden Jaspers-Eyers.

(foto: reconstructie panorama hete multipitch)